Aftrainen, waarom zou ik? Hardlopen is een levensstijl

Het ene moment ben je die goede sporter, die dag in dag uit leefde voor zijn sport en de andere dag ben je “topsporter af” en vraagt iemand je of je al aan het aftrainen bent. Gevolgd door vragen als: ”Train je nog? Mis je het niet? Vind je het niet zonde? Je hebt geen blessure en bent nog zo jong?” Alsof ik van de één op de andere dag mijn loopschoenen in de wilgen hang en ze nooit meer aantrek. 

De series van de WK Atletiek in 2015 in het Vogelsnest. Op de vroege ochtend is het al 30 graden. Niet mijn wedstrijd.

Dat is natuurlijk volstrekte onzin. De nadruk  is veel minder gaan liggen op de prestaties, het genieten van een looptraining is eigenlijk alleen maar intenser geworden. Het biedt vaak de broodnodige ontspanning en ook heel veel momenten dat mijn brein even stopt met nadenken. Gewoon als een spreekwoordelijk leeghoofd door de bossen lopen of ‘s avonds laat door de straten van Apeldoorn banjeren. Kijkend naar mensen die met een bord eten op schoot naar Voetbal Inside kijken of aan hun zoveelste aflevering Netflix beginnen. Rennen door de donkere weilanden van Beekbergen, Lieren en Voorthuizen. Straten die niet of nauwelijks verlicht zijn, waar je ogen zich moeten aanpassen aan de donkere omgeving. Periodiek geeft de maan soms net genoeg verlichting  om te weten waar je je voeten neerzet.

Iets zien doe ik nauwelijks tijdens mijn avondloopje door de weilanden, maar mijn gehoor staat op scherp. Stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap… Wegdromend bij het loopritme van 3 stappen per seconde maak ik steevast mijn ronde door het donker, de dag overdenkend, die ene actiepunt die ik op mijn things-to-do list had moeten zetten. Om vervolgens weer vanuit dromenland heftig wakker geschud te worden door een ritselend geluid in de berm van een muis of een keffende vos die naarstig op zoek is naar een paringspartner.

25 kilometer lang genieten van één van de mooiste parkoersen van Nederland. De Midwintermarathon als training in voorbereiding op de zomer.

Ik ben niet die topsporter meer, maar wel nog steeds die hardloper die intens geniet van elke stap. Hardlopen is een verslaving en ik ben blij dat ik nog niet ontwend ben. Dat hoeft ook niet, dat wil ik ook niet. Overdag leid ik een voornamelijk zittend bestaan. Bewegen is dan ook ontzettend belangrijk. Bovendien ben ik van mening, een dag niet gelachen en gelopen is een dag niet geleefd.

Veel topsporters stoppen omdat ze geblesseerd raken of gedemotiveerd zijn en belanden in een zwart gat. Dat zwarte gat, dat ken ik niet, maar die blessure die een eind aan mijn sportieve carrière zou moeten maken, die kwam al eens voorbij in 2013. Althans in de belevingswereld van een aantal bekende Nederlandse coaches. Nou bij mij mooi dus niet.

 

 

Natuurlijk moest ik realistisch zijn van de artsen. Ik had zo’n 60% kans op volledige genezing, maar dat zei ook nog niet dat ik dan ook nog weer terug zou komen op mijn oude niveau, laat staan mezelf opnieuw te verbeteren.

Maar in mijn directe omgeving waar een paar mensen die er nog wel in geloofden, waaronder Honoré Hoedt. Wat kon en kan die man mij inspireren. Honoré stuurde destijds mij een kaart van een maagdelijk leeg strand, klaar voor nieuwe voetstappen. Zo van… En nu met een schone lei beginnen. Altijd denkend in mogelijkheden. Het is niet voor niets dat afgelopen week Honoré net zoveel medailles behaalde met IJsland (Anita Hinriksdottir – 800m, brons EK Indoor) als de Nederlandse equipe zonder Dafne en Sifan. Ik maak natuurlijk een grapje, maar Honoré is wel de kampioenenmaker. De succesvolste middenafstandscoach van Nederland zonder een aanstelling bij de Atletiekunie. Best gelijk eigenlijk voor iemand die 13 nationale records verbrak met zijn Nederlandse atleten. Menig andere sportbond zou achter zijn oren krabben.

Het was wel even wennen hoor, ‘s avonds trainen. 16 jaar lang trainde ik overdag, meestal twee keer per dag. Om vervolgens daarna zelf ook met een bord eten op schoot voor de televisie te gaan zitten. Het liefst met de benen languit na een dag hard ‘werken!’ Welnu, ik weet nu wat ‘echt’ werken is. Er wordt vaak een vergelijking gemaakt tussen ondernemen en topsport. Die is er in vele opzichten niet. Het is de omgekeerde wereld. Werken is ruimte vrij maken om te ontspannen, topsport is zoveel mogelijk ontspannen en ruimte maken om te werken. Gelukkig heb ik mijn passie voor hardlopen en mijn maatschappelijke ambities en interesses voor gezondheid, leefstijl en bewegen met elkaar kunnen verbinden en ik krijg de ruimte van mijn werkgever IRun2BFit om mijn eigen tijd in te delen zodat het niet altijd voelt als werken. Het heet niet voor niets werken hé?

Gedragen door het enthousiaste gejuich van het Apeldoornse publiek, de motiverende woorden van speaker Herman Weening en maatje Gert-Jan Wassink nam ik afscheid van de topsport. Een mooie afsluiter na een moeilijke periode.

Eerlijk gezegd, ik heb me tot op de dag van vandaag nooit verdiept in aftrainen, tot ik een artikel las op sportzorg.nl. Terugkijkend naar de afgelopen maanden waarin ik ook in de persoonlijke sfeer veel stress heb meegemaakt, had ik me misschien toch iets meer in het onderwerp aftrainen moeten verdiepen. Het is niet alleen het aftrainen, maar vooral de ontwenningsverschijnselen die ik toch enigszins heb ervaren. In het begin sliep ik veel minder omdat mijn conditie nog enorm goed was, daarna kwam er een periode dat ik juist heel veel wilde slapen. Zo ging dat ook met mijn eetlust.

Het duurde een tijdje voordat ik me besefte dat ik wel met minder mocht. Niet dat ik écht aankwam, maar de zakken chips, snoep, stroopwafels, chocoladerepen en gevulde koeken waren in het begin niet aan te slepen. Om vervolgens elke ochtend vermoeid wakker te worden. Als ik ‘s avonds geen suikerhoudende producten drink of eet begin ik veel fitter aan de dag. Ik weet niet of er een relatie is tussen suikerinname en slaapgedrag, maar mijn ervaring zegt van wel. Inmiddels ben ik gestopt met het drinken van vruchtensappen uit de supermarkt. Ik lust het niet eens meer.

Inmiddels heb ik de balans in mijn leven weer gevonden. Hardlopen is een manier van leven, een levensstijl. Het geeft mij structuur, inspanning en op bepaalde momenten de benodigde ontspanning. De lessen uit mijn sportieve loopbaan om goed voor lichaam en geest te zorgen neem ik mee in mijn huidige leven.

Hoewel sporten verslavend is, sla ik er niet in door. Ik geniet intens van het lopen, meer dan ooit. Hoewel hardlopen een solistische bezigheid is, geniet ik er meer van als ik samen met anderen ga hardlopen. Het liefst met mijn vrienden die zelf ook met regelmaat hardlopen. Mensen zijn groepsdieren en ik ben er daar één van. Onderweg keuvelen over ditjes en datjes. Of zoals gisteravond op wie we a.s. woensdag gaan stemmen en waarom. Hardlopen is altijd een mooie bezigheid om te filosoferen over de toekomst van het leven. Hardlopen is het leven, hardlopen is een levensstijl. En aftrainen, aftrainen dat doen we wel als ik de pensioengerechtigde leeftijd nader!

3 gedachten over “Aftrainen, waarom zou ik? Hardlopen is een levensstijl

  1. Mooi stuk Dennis, je geniet dat zie ik aan je. Wanneer je leven begint start je al met loslaten. Je hebt topsport “los gelaten” Al vind ik je nog steeds een topsporter in hart en nieren. Dat aftrainen zal wel mee vallen.. Tot snel.

Geef een reactie